Louisa Adriana van Bruchem

Een ode aan het leven van Louisa Adriana (Loes) van Bruchem

Sommige levens laten zich niet vangen in een eindpunt. Ze lopen door, koppig en waardig, zoals de rivier waarlangs het begon. Het leven van Louisa Adriana van Bruchem – Loes – is zo’n leven.

Loes werd geboren op 22 februari 1930 in Zaltbommel, als enig meisje tussen vier broers, aan de Waaldijk. Dat alleen al zegt genoeg. Wie daar opgroeit, leert al vroeg wat doorzetten is. De wind langs de dijk, het water dat nooit stilstaat – het vormt een mens. En Loes werd iemand die zich niet snel liet omverblazen. Tussen haar broers ontwikkelde ze een scherp gevoel voor haar plek, maar ook een stevige eigen wil. Ze leerde haar mannetje staan.

In 1950 trouwde zij met Koos Boulonois, de man met wie zij haar leven zou delen – in goede en minder goede tijden, zoals dat zo netjes heet, maar bij hen betekende het simpelweg: samen doorgaan. Een jaar later, in 1951, werd hun zoon Martinus Hendrikus geboren, Martin voor de familie en iedereen die dichtbij stond.

Het leven ging niet altijd over rozen. Er waren zorgen, er waren periodes waarin het tegenzat. Maar wat opvalt als je naar Loes kijkt, is dat ze zich daar nooit door liet definiëren. Ze was geen vrouw van klagen, maar van doorgaan. Van relativeren. Van het glas halfvol houden – of, als het nodig was, gewoon bijvullen.

Met Koos bouwde ze een leven op dat misschien niet spectaculair was van buitenaf, maar van binnen rijk was aan humor, verbondenheid en een soort nuchtere liefde die niet schreeuwt, maar blijft. Tot het moment dat Koos op 28 april 1999 overleed. Dat verlies liet een leegte achter die je niet opvult, alleen leert dragen.

En Loes droeg het.

Wat bijzonder is – en eigenlijk ook typerend – is dat haar verhaal daar niet stopt. Integendeel. Op 96-jarige leeftijd is Loes nog altijd scherp van geest. In verzorgingshuis De Biesdel in Velp zit ze niet achter de geraniums te wachten tot de dag voorbij is. Integendeel: ze laat zich de kaas niet van het brood eten. Dat is geen uitdrukking bij haar, dat is een levenshouding.

Ze is nog steeds Loes van de Waaldijk. Rechtop, helder, en met een blik die zegt: “Ik ben er nog, en reken maar dat ik dat zelf bepaal.”

Dit is dus geen klassiek in memoriam. Want Loes is er nog. Maar het is wel een moment om stil te staan bij een leven dat het waard is om gezien te worden. Een leven van eenvoud, kracht, trouw en karakter. Zonder opsmuk, zonder drama – maar juist daarom indrukwekkend.

Sommige mensen maken geschiedenis door grootse daden.
Anderen door gewoon te blijven staan.

Loes hoort bij die laatste categorie. En dat is misschien wel de mooiste.