In Memoriam – Koos Boulonois
15 januari 1925 – 28 april 1999
Er zijn mensen die je niet alleen herinnert om wat ze hebben meegemaakt, maar vooral om hoe ze in het leven stonden. Koos Boulonois was zo’n man. Een opgewekte Rotterdammer, met humor, relativeringsvermogen en een opmerkelijke veerkracht — ook wanneer het leven hem allesbehalve spaarde.
Koos werd geboren op 15 januari 1925 in het oude Rotterdam. Zijn jeugd speelde zich af in een tijd waarin de stad nog een heel ander gezicht had, vóór het bombardement en vóór de wederopbouw. Hij groeide op in een wereld die al snel werd ingehaald door de harde realiteit van oorlog.
Als jonge man werd hij door de Duitsers tewerkgesteld in Noorwegen, waar hij op een vrachtschip moest werken. Het waren zware omstandigheden, maar zoals later zo vaak in zijn leven: hij sloeg zich erdoorheen. Klagen hoorde niet bij Koos — doorgaan wel.
Kort na de oorlog wachtte opnieuw een moeilijke periode. In 1947 werd hij uitgezonden naar Indonesië, waar hij moest vechten. Over die tijd sprak hij niet altijd uitgebreid, maar wie goed luisterde, hoorde tussen de regels door wat het met hem had gedaan. Toch liet hij zich er niet door breken.
In 1950 trouwde hij met Louisa Adriana van Bruchem — Loes. Samen bouwden zij een leven op dat draaide om stabiliteit, gezin en gewoon geluk. Eerst in Overschie, later in Zuidwijk. Geen grootse verhalen, maar wel een degelijk bestaan — en dat was precies wat Koos wilde.
Hij werkte jarenlang als buschauffeur bij de RET in Rotterdam. Wie hem kende, weet dat hij dat werk niet alleen deed omdat het moest, maar ook omdat hij er plezier in had. Hij hield van de stad, van de mensen, en waarschijnlijk ook een beetje van het observeren van al die verschillende types die dagelijks instapten.
Er werd wel eens gezegd dat Koos zelfs in de ochtendspits zijn humor niet verloor — en dat zegt wat.
Een keerpunt kwam in 1970, toen hij een zware hartaanval kreeg. Voor veel mensen zou dat een reden zijn om gas terug te nemen en voorzichtig te worden. Koos niet. Natuurlijk, hij moest aanpassen, maar zijn levenslust bleef onaangetast. Hij bleef positief, bleef lachen en bleef vooral zichzelf.
Na zijn pensionering verhuisde hij eerst naar Zaltbommel en later naar Arnhem. Stilzitten was niets voor hem. Hij ging parttime werken als monsteropnemer voor een melkcoöperatie — werk dat perfect bij hem paste. Lekker onderweg, contact met mensen, en vooral: bezig blijven.
Het typeert hem dat hij juist in zijn “rustperiode” weer actief werd. Niet omdat het moest, maar omdat hij er plezier in had.
Wie Koos echt gekend heeft, zal zich vooral zijn humor herinneren. Hij had de gave om situaties te relativeren, om een grap te maken op het juiste moment, en om het leven niet zwaarder te maken dan nodig was — zelfs niet na alles wat hij had meegemaakt.
Hij was geen man van grote woorden, maar van kleine, oprechte momenten.
Op 28 april 1999 overleed Koos Boulonois, 74 jaar oud.
Hij laat het beeld achter van een man die het leven nam zoals het kwam — soms zwaar, soms mooi, maar altijd met een zekere lichtheid. Een man die verantwoordelijkheid nam, maar ook kon lachen.
En misschien is dat wel zijn grootste nalatenschap:
dat zelfs een leven met diepe sporen van de geschiedenis ruimte kan houden voor humor, warmte en menselijkheid.
Koos wordt niet alleen herinnerd om wat hij deed, maar vooral om wie hij was.